آموزش نت های تزئینی

نت‌های زینت (انگلیسی: Nonchord tone) نت‌های «غیر هارمونیک» یا «غریبه با آکورد» هستند. نت زینت بخشی از یک ملودی یا ساختار هارمونیک است که در درجه‌بندی آکورد قرار نمی‌گیرد. نت‌های زینت اغلب در دوران قواعد مشترک مورد بحث و استفاده بود اما می‌تواند در تجزیه و تحلیلِ انواع موسیقی تنال و موسیقی پاپ قرار گیرد. نت‌های زینت به شکل‌های مختلف در آثار موسیقی کاربرد دارند و کمک می‌کنند تا در حرکت‌های ملودیک، هارمونیک و کنترپوانتیک از کم‌ترین آکورد استفاده شود.^[۱]

نت‌های زینت انواع مختلفی دارد که عبارتند از: نت عجله،^[الف] بُرودری (همسایه)،^[ب] نت گذر (پاساژ)،^[پ] آپاژیاتور،^[ت] نت تأخیر،^[ث] گریز (اِشاپِه)،^[ج] کامبیاتا^[چ]و نت پدال.

نتی است غریبه و متعلق به آکورد بعدی که زودتر شنیده می‌شود. این نت همیشه روی «ضرب ضعیف» میزان قرار گرفته و بیشترین کاربردِ آن در کادانس‌ها است. در یک آکورد، همزمان می‌توان از دو نتِ عجله و غریبه با آکورد استفاده کرد.^[۲]

مطالعه در مورد نت های تزئینی در ویکیپدیا